Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Lecz cóż znaczyła ta nowa tyzenhauzowska garstka przeciw potężnemu podjazdowi, blisko
trzysta koni liczącemu.
Nie było już wątpliwości, że dla króla i jego orszaku musi nieubłaganie wybić fatalna godzina
typy zguby lub niewoli.
Jan Kazimierz, woląc widocznie pierwszą od drugiej, wyswobodził na koniec lejce z rąk
trzymających je biskupów i posunął się szybko za Tyzenhauzem.
Nagle stanął jak wryty.
Stało się coś liga angielska nadzwyczajnego. Patrzącym wydało się, że same góry przychodzą w pomoc
prawemu królowi i panu.
Oto nagle krawędzie wąwozu zadrgały, jak gdyby ziemia wzruszyła się z posad, jak gdyby
bór rosnący w górze chciał pewne typy wziąść udział w walce, i pnie drzewne, bryły śniegu, lodu, kamienie i
okruchy skał jęły toczyć się ze straszliwym trzaskiem i łoskotem na zaciśnięte na dnie szeregi
szwedzkie; jednocześnie nieludzkie wycie rozległo www.bwin się po obu stronach parowu.
Na dole zaś, w szeregach, wszczął się zamęt, ludzką wyobraźnię przechodzący. Szwedom
zdało się, że góry runęły i zsypują się na nich. Powstały krzyki, lament druzgotanych mężów,
rozpaczliwe bwin wołania o pomoc, kwik koński, zgrzyt i straszliwy dźwięk skalnych obłamów o
pancerze.
Na koniec ludzie i konie utworzyli jedną kupę kłębiącą się konwulsyjnie, gniotącą, pełną jęków,
rozpaczliwą, straszną.
A kamienie i złamy skał miażdżyły ją ciągle, tocząc się nieubłaganie na bezkształtne już masy
ciał końskich i ludzkich.

strona 1040 poprzednia strona
strona 1042 kolejna strona

czytasz strone nr 1041
czas na gry
Słowniki On-line Porcelana Karolina Hotel Edinburgh Forum Regały

Gry