Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Jakoż z dala ozwała się wrzaskliwa muzyka, tłumy zaczęły się
rozstępować ze środka ulicy ku ścianom domostw, z końca zaś ukazali się pierwsi tatarscy
jeźdźcy.
– Patrzcie! i kapelę mają ze sobą, to u Tatarów gry rpg niezwyczajna rzecz.
– Bo się chcą jak najlepiej zaprezentować – odrzekł Jan Skrzetuski – ale przecie niektóre
czambuły mają swoich muzykantów, którzy im przygrywają, gdy koszem gdzie na dłuższy czas
zapadną. texas holdem Wyborowy też to musi być komunik!
Tymczasem jeźdźcy zbliżyli się i poczęli przeciągać mimo. Naprzód jechał na srokatym koniu
śniady jakoby w dymie uwędzony Tatar, dwie piszczałki w gębie mający. Ten, przechyliwszy gry sportowe w
tył głowę i zamknąwszy oczy, przebierał po owych dutkach palcami wydobywając z nich tony
piskliwe i ostre, a tak szybkie, że ucho zaledwie je ułowić mogło. Za nim jechało dwóch trzymających
kije, przybrane prezent na walentynki na górnych końcach w mosiężne brzękułki, i potrząsających nimi jakoby
z wściekłością; tuż dalej kilku dźwiękało przeraźliwie w miedziane talerze, inni bili w bębny,
inni grali kozacką modą na teorbanach, wszyscy konkurs zaś, z wyjątkiem piszczalników, śpiewali, a
raczej wyli od czasu do czasu do wtóru dziką pieśń, błyskając przy tym zębami i przewracając
oczy. Za tą niesforną i dziką muzyką, która przesuwała się jak gomon przed mieszkańcami
Lwowa, cłapał po cztery konie w rzędzie cały oddział złożony z około czterystu ludzi.

strona 1144 poprzednia strona
strona 1146 kolejna strona

czytasz strone nr 1145
czas na gry
Hostessy Warszawa Poznań Biuro Rachunkowe Hotel Bruksela Kamin Domy Szkieletowe

Gry