Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Stosy płonące zagasły i walka trwała w ciemnościach.
Lecz nie trwała już długo. Napadnięci znienacka Bogusławowi piechurowie poszli pod nóż.
Jazda, w której dużo było swoich ludzi, złożyła broń. Obcych, mianowicie sto dragonii, party poker w pień
wycięto.
Gdy księżyc wychynął się znów zza chmur, oświecił tylko gromady Tatarów docinających
rannych i biorących łup.
Lecz nie trwało to długo. Rozległ się przeraźliwy głos piszczałki: Tatarzy i wolentarze jak jeden
pistolety na kulki człowiek skoczyli na koń.
– Za mną! – krzyknął Kmicic.
I poprowadził ich jak wicher do Janowa.
W kwadrans później podpalono nieszczęsną osadę w czterech rogach, a w godzinę jedno morze
płomieni rozlało się tak szeroko, jak ewa sonnet starczyło Janowa. Nad pożogą wylatywały ku czerwonemu
niebu słupy skier ognistych.
Tak pan Kmicic dawał znać hetmanowi, iż wziął tył Bogusławowemu wojsku.
Sam zaś, jak kat od krwi ludzkiej czerwony, szykował wśród płomieni swych jenny frost nude Tatarów, aby
powieść ich dalej.
Już stanęli w ordynku i wyciągnęli się w ławę, gdy nagle, na polu oświeconym jak w dzień
pożarem, ujrzeli przed sobą oddział olbrzymiej rajtarii elektorskiej.
Wiódł ją rycerz, widny z daleka, bwin bo w srebrne blachy ubrany i siedzący na białym koniu.
– Bogusław! – ryknął nieludzkim głosem Kmicic i runął z całą tatarską ławą naprzód.
Szli więc ku sobie jako dwie fale dwoma wichrami gnane. Przestrzeń dzieliła ich znaczna,
więc konie po obu stronach wzięły pęd największy i szły ze stulonymi uszami wyciągnięte jak
charty, ziemię niemal brzuchami szorując.

strona 1250 poprzednia strona
strona 1252 kolejna strona

czytasz strone nr 1251
czas na gry
Kartki Świąteczne Hotel Essen Pozycjonowanie Stron Katalog Firm Agencja Reklamowa

Gry