Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Z jednej strony lud olbrzymi, w błyszczących kirysach,
z prostymi szablami wyniesionymi w prawicach ku górze, z drugiej szara ćma tatarska.
Wreszcie zderzyli się długą ławą na widnym polu, lecz wówczas stało darmowe gry się coś strasznego. Tatarska
ćma padła jak łan położony wichrem; olbrzymi lud przejechał po niej i leciał dalej, jakoby
ludzie i konie mieli siłę gromów, a skrzydła burzy.
Po niejakim czasie zerwało się kilkudziesięciu zakłady bukmacherskie Tatarów i poczęło ich ścigać. Po dziczy można
przejechać, lecz zgnieść jej jednym przejazdem niepodobna. Toteż coraz więcej ludzi dążyło za
uciekającą rajtarią. Arkany poczęły świstać w powietrzu.
Lecz na texas holdem czele uciekających jeździec na białym koniu biegł ciągle w pierwszym szeregu, a
między ścigającymi nie było Kmicica.
Szarym rankiem poczęli dopiero powracać Tatarowie i każdy niemal wiódł na arkanie rajtara.
seo Wnet znaleźli Kmicica i bezprzytomnego odwieźli do pana Sapiehy.
Hetman sam siedział nad jego łożem. O południu otworzył pan Andrzej oczy.
– Gdzie Bogusław? – były jego pierwsze słowa.
– Zniesion ze szczętem... znane Bóg pofortunił mu z początku, więc wyszedł z brzeźniaków i w
gołym polu wpadł na piechoty pana Oskierki, tam utracił ludzi i wiktorię... Nie wiem, czy pięćset
ludzi nawet uszło, bo siła jeszcze twoi Tatarzy wyłapali.
– A onże sam?
– Uszedł.
Kmicic pomilczał chwilę i rzekł:
– Jeszcze mi się z nim nie mierzyć.

strona 1251 poprzednia strona
strona 1253 kolejna strona

czytasz strone nr 1252
czas na gry
Regały Albergo Lisbona Materace Hotel Rom Hotel Bruksela

Gry