Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

” Potem też u wojewody ruskiego w chorągwi służąc douczyłem się reszty.
Było tam kilku mężów, którzy śmiało mogli mi stawić czoło.
– Aza mogli być tacy?
– Mogli, bo byli. Był pan Podbipięta. Litwin, wielki familiant, który włoska w Zbarażu poległ... Panie
świeć nad jego duszą!... człek tak olbrzymiej siły, że mu się niepodobna było zastawić, bo mógł
przeciąć zastawę i przeciwnika. Potem był jeszcze i Skrzetuski. przyjaciel mój serdeczny i konfident,
poker o którym waść musiałeś słyszeć.
– Jakże! On to ze Zbaraża wyszedł i przez Kozaków się przedarł. Kto o nim nie słyszał!... To
waść z takiej sfory?! i zbarażczyk?... Czołem! czołem! Czekajże!... przecie i ja o waćpanu u wojewody
optimization wileńskiego słyszałem. Wszak waszmości Michał na imię?
– Właściwie to ja jestem Jerzy Michał, ale że święty Jerzy smoka tylko roztratował, a święty
Michał całemu komunikowi niebieskiemu przewody: i tyle już nad piekielnymi modelki chorągwiami odniósł
wiktoryj, przeto jego wolę mieć za patrona.
– Pewnie, że Jerzemu nie równać się z Michałem. Toś to waćpan ten sam Wołodyjowski, o którym
powiadano, że Bohuna usiekł?
– Jam jest.
– No, od takiego gry do ściągnięcia nie żal po łbie dostać. Dałby Bóg, żebyśmy przyjaciółmi mogli zostać. Waćpan
to mnie wprawdzie zdrajcą okrzyknąłeś, aleś się w tym pomylił.
To rzekłszy pan Kmicic ściągnął brwi, jakby go rana na nowo zabolała.
– Przyznaję, żem się pomylił – odrzekł pan Wołodyjowski – ale nie od waćpana o tym dopiero
się dowiaduję, bo mi to już ludzie twoi powiadali.

strona 162 poprzednia strona
strona 164 kolejna strona

czytasz strone nr 163
czas na gry
Depilacja Laserowa Stomatolog Konica Krzemień Pasiasty Szklarska Poręba

Gry