Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Ruszył
naprzód... zderzyli się i złamano Szwedów prędzej niżbyś do dziesięciu zrachował. Kto
legł, tego stratowano; inni rozsypali się jak groch. Nuż ich ciąć. Król odbił się samowtór;
najechał go Kowalski i poznał, party poker bo go już dwa razy widział. Kiedy nie natrze!... Rajtar zastawił
króla... Ale owo, powiadali ci, którzy widzieli, że piorun prędzej nie zabija, jako
Roch rozwalił go na dwoje. Wówczas sam król rzucił się na niego...
gry fabularne Wołodyjowski przerwał znów opowiadanie i odetchnął głęboko, lecz Kmicic zaraz zawołał:
– Kończ już, bo dusza ze mnie wyjdzie!
– Starli się tedy w środku pola, iże piersi końskie uderzyły o piersi. Zakotłowało się!
„Spojrzę – powiada nam oficer – aż król wraz z koniem już na ziemi!” Wydostał się, ruszył
cyngla krócicy, chybił. Roch go za łeb, bo mu kapelusz spadł. Już miecz wznosił, już
Szwedzi mdleli z przerażenia, bo nie seo czas było iść na ratunek, gdy Bogusław jakoby spod
ziemi wyrósł i w samo ucho Kowalskiemu wystrzelił, że mu głowę wraz z hełmem rozniosło.
– Dla Boga! Nie miałże czasu miecza spuścić?! – krzyknął pan Andrzej targając jenny frost się za
czuprynę.
– Bóg nie dał mu tej łaski – odrzekł pan Michał. – Zgadliśmy też z Zagłobą, co się stało.
Oto służyło chłopisko u Radziwiłłów od pacholęcych lat, za panów ich swoich uważało, i
na widok Radziwiłła musiało się skonfundować. Może mu nigdy ta myśl w głowie nie po-
stała, żeby na Radziwiłła można rękę podnieść.

strona 1649 poprzednia strona
strona 1651 kolejna strona

czytasz strone nr 1650
czas na gry
Pozycjonowanie Rowery Warsaw Hotels Usługi Webmasterskie Agencja Reklamowa

Gry