Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Kmicic poszedł w pierwszej ordzińskiej straży i parł swoją watahę, aż z koni dymiło. Po
drodze kładł się na kulbace, czołem bił o kark koński i modlił się ze wszystkich sił duszy:
– Nie za moją krzywdę daj dywan mi się, Chryste, pomścić, ale za insulty ojczyźnie wyrządzone!
Jam grzesznik, jam łaski Twojej niegodzien, ale zmiłuj się nade mną, pozwól mi tę
krew heretycką rozlać, a na chwałę Twoją będę suszył i będę się betfair ! biczował każdego tygodnia
w ten dzień po wiek życia mego!
Potem Najświętszej Pannie Częstochowskiej, której krwią własną służył, i patronowi
swojemu jeszcze się polecał, a tak protekcję ich sobie zapewniwszy gierki uczuł zaraz, że
ogromna nadzieja wstępuje mu do duszy, że moc nadzwyczajna przejmuje jego członki,
moc taka, przed którą w proch musi upaść wszystko. Zdawało mu się, że z ramion wyra-
stają mu skrzydła; radość tarot ogarnęła go jak wicher i leciał na czele Tatarów, aż iskry sypały
się spod kopyt jego konia. Tysiące dzikich wojowników, pochylonych na karki końskie,
pędziło za nim.
Fala spiczastych czapek chwiała się w takt wesele końskiego pędu, łuki kołysały się na plecach,
przed nimi biegł tętent bachmatów, z tyłu dolatywał głuchy szum nadążających litewskich
chorągwi, podobny do szumu wezbranej rzeki.
I lecieli tak wśród nocy pysznej, gwiaździstej, pokrywającej drogi i pola, na kształt olbrzymiego
stada drapieżnych ptaków, które krew zwietrzyły w oddaleniu.

strona 1659 poprzednia strona
strona 1661 kolejna strona

czytasz strone nr 1660
czas na gry
Klimatyzator Łóżka Do Masażu Pozycjonowanie Online Pharmacy Aparaty Cyfrowe

Gry