Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

To rzekłszy począł żegnać się, a Kmicic nie pusz. czał, dziękował i winem chciał traktować.
Jakoż dobrze już miało się ku wieczorowi, gdy mały rycerz opuścił Lubicz i do Wodoktów podążył.
– Najlepiej ją za ostre www.bwin słowa nagrodzę – mówił sam do siebie – gdy jej powiem, że Kmicic nie
tylko z łoża, ale i z niesławy powstaje... Nie do szczętu to jeszcze zepsuty człowiek, jeno gorączka
wielki. Okrutnie ją tym pocieszę i tak myślę, że mnie teraz lepiej przyjmie niż wtedy, kiedym jej
samego siebie ofiarował...
Tu westchnął poczciwy pan Michał i mruknął:
– Żeby to wiedzieć, czy jest jaka na świecie i dla mnie przeznaczona?
Wśród podobnych sonet ewa rozmyślań dojechał do Wodoktów. Kudłaty Żmudzin wybiegł do kołowrotu,
ale nie spieszył się otwierać, jeno rzekł:
– Dziedziczki nie ma w domu.
– To wyjechała?
– A wyjechała.
– Gdzie?
– Kto ją wie!
– A kulki ! kiedy wróci?
– Kto ją wie!
– Gadajże po ludzku! Nie mówiła, kiedy wróci? – Bogdaj wcale nie wróci, bo z wozami wyjechała
i z tobołami. Z tego miarkuję, że daleko i na długo.
– Tak? – mruknął pan Michał. – Ot, poker com najlepszego sprawił!...

KONIEC ROZDZIAŁU






ROZDZIAŁ X
Zwyczajnie, gdy cieplejsze promienie słońca poczynają przedzierać się przez zimową chmur
oponę i gdy pierwsze pędy ukazują się na drzewach, a zielona ruń zbóż kiełkuje na wilgotnych polach,
wstępuje i lepsza nadzieja w serca ludzkie.

strona 170 poprzednia strona
strona 172 kolejna strona

czytasz strone nr 171
czas na gry
Kostka Granitowa Projekty Domów Przecinarki Do Glazury Albergo Firenze Agencje Modelek

Gry