Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

.. O Boże! Boże! Prawda, że on
tu wróci? Dziś jeszcze? Bo żeby nie miał wrócić, to by nie przychodził, prawda?... Słyszysz,
Oleńka, jakieś konie rżą w oddali...
Ale w oddali nic nie rżało. Nad ranem dopiero rozległ wesele się tętent, okrzyk, śpiewy i wrócił
pan miecznik. Jazda na spienionych od pogoni koniach zapełniła cały zaścianek. Śpiewom,
krzykom, opowiadaniom nie było końca.
Miecznik, umazany krwią, zdyszany, ale radosny, kulki opowiadał do wschodu słońca, jako
zniósł oddział rajtarii nieprzyjacielskiej, jako dwie mile na nich jechał i prawie do nogi
wytępił.
On, również jak całe wojsko i wszyscy laudańscy byli przekonani, że Babinicz wróci
lada chwila.
Lecz przyszło południe, potem słońce odbyło drugą połowę drogi i poczęło się zniżać, a
Babinicz nie wracał.
Anusia atoli pod wieczór dostała wypieków na twarzy.
„Zaliby mu tylko o Szwedów, marta wiśniewska manradyna nie o mnie chodziło? – myślała sobie w duszy. – Przecie
list odebrał, skoro tu przyszedł...”
Biedna, nie wiedziała, że dusze Brauna i Jurka Billewicza były dawno już na tamtym
świecie i że Babinicz żadnego listu www.bwin nie odebrał.
Bo gdyby był odebrał, błyskawicą wróciłby do Wołmontowicz, tylko... nie dla ciebie,
Anusiu!
Upłynął znowu dzień; miecznik nie tracił jeszcze nadziei i nie ruszał się z zaścianka.
Anusia zacięła się w milczeniu.
– Spostponował mnie strasznie! Ale dobrze mi tak za moją płochość, za moje grzechy!
– mówiła do siebie.

strona 1717 poprzednia strona
strona 1719 kolejna strona

czytasz strone nr 1718
czas na gry
Drukarnie Wymiana Linków Przecinarki Do Glazury Nieruchomości Wrocław Agencja Reklamowa

Gry