Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Koło zaciskało się coraz więcej, aż laudańscy musieli
w końcu otoczyć i bronić od natłoku rycerza.
– Panie Andrzeju! – wołał pan Zagłoba – ot, przywieźliśmy ci gościńca. Sam się takiego
nie spodziewałeś! poker Do Wodoktów teraz, do Wodoktów, na zrękowiny i wesele!...
Dalsze słowa pana Zagłoby zginęły w gromkim okrzyku, który naraz pod przywództwem
Józwy Beznogiego podnieśli wszyscy laudańscy:
– Niech żyje pan Kmicic!
mecz – Niech żyje! – powtórzyły tłumy. – Nasz starosta upicki niech żyje! niech żyje!
– Do Wodoktów! Wszyscy! – huknął znowu pan Zagłoba.
– Do Wodoktów! do Wodoktów! – wrzasnęło tysiąc ust. – W swaty do Wodoktów, marta wiśniewska manradyna z
panem Kmicicem, z naszym zbawcą! Do panienki! do Wodoktów!
I ruch uczynił się ogromny. Lauda siadła na koń; z tłumów, kto żyw, dopadał wozów,
bryczek, wasągów, podjezdków. Piesi na przełaj poczęli biec przez titan poker lasy i pola. Okrzyk:
„Do Wodoktów!”, brzmiał w całym miasteczku. Drogi zaroiły się różnobarwnymi kupami ludzi.
Pan Kmicic jechał w skarbniczku między Wołodyjowskim i Zagłobą i raz wraz któregoś
brał w ramiona. pronosticos deportivos Mówić jeszcze nie mógł, bo zbyt był wzruszony, zresztą pędzili tak,
jakby Tatarzy na Upitę napadli. Wszystkie bryki i wozy pędziły tak samo koło nich.
Byli już dobrze za miastem, gdy nagle pan Wołodyjowski pochylił się do ucha Kmicica.
– Jędrek – spytał się – a nie wiesz, gdzie tamta?
– W Wodoktach! – odpowiedział rycerz.

strona 1749 poprzednia strona
strona 1751 kolejna strona

czytasz strone nr 1750
czas na gry
Radio Pulsar - Zapraszamy Odżywki Implanty Pozycjonowanie Car Insurance

Gry