Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

– Zapłacę ja tym szarakom, zdrajcom, za życzliwość! – odparł posępnie Kmicic. – Ale to stało
się po pijanemu... w kompanii... jako że żołnierze pohamować się w ochocie nie umieją. A co do
dziewcząt, to jam ich nie ciągał.
– Wiem, że to owi bezwstydnicy, liga angielska owi zbóje do wszystkiego waćpana podmawiają...
– To nie zbóje, to moi oficyjerowie...
– Jam tym waćpana oficyjerom kazała pójść precz z mego domu!
Oleńka spodziewała się wybuchu, tymczasem z największym zdziwieniem spostrzegła, że wiadomość
o wypędzeniu seriale telewizyjne kompanionów żadnego na Kmicicu nie uczyniła wrażenia, a nawet, przeciwnie,
zdawała mu się humor poprawiać.
– Kazałaś im pójść precz? – spytał. – Tak jest.
– A oni poszli? – Tak jest.
– Dalibóg, kawalerska w tobie fantazja! Okrutnie mi się to podoba, niemiecka bo niebezpieczna rzecz z takimi
ludźmi zadrzeć. Niejeden już ciężko za to zapłacił. Ale i oni znają mores przed Kmicicem!...
Widzisz! wynieśli się pokornie jak barankowie – widzisz! a czemu? bo się mnie boją!
Tu pan Andrzej spojrzał chełpliwie na Oleńkę www.bwin i wąsa począł pokręcać; ją zaś rozgniewała do
reszty ta zmienność humoru i ta niewczesna chełpliwość, więc rzekła wyniośle i z naciskiem:
– Waćpan musisz wybrać między mną i nimi, nie może inaczej być!
Kmicic zdawał się nie spostrzegać tej stanowczoś- ci, z jaką Oleńka mówiła, i odpowiedział niedbale,
prawie wesoło:
– A po co mnie wybierać, kiedy ja i ciebie mam, i ich mam! Waćpanna możesz sobie w Wodoktach
czynić, coć się podoba; ale jeżeli moi kompanionowie żadnej tu krzywdy ani swawoli się
nie dopuścili, to za cóż mam ich wyganiać? Waćpanna tego nie rozumiesz; co to jest służyć pod
jedną chorągwią i wojnę razem odbywać.

strona 1834 poprzednia strona
strona 1836 kolejna strona

czytasz strone nr 1835
czas na gry
Pozycjonowanie Agencja Reklamowa Kredyty Hipoteczne Kserokopiarki Prescription Drugs

Gry