Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

– Ale
dość tego! Prowadźże nas teraz do swej krewniaczki, bo i ja rad ją obaczę. Niechże się naprawi ta
robota pana Herakliusza, która się popsowała.
– Służę waszej książęcej mości!... Tam oto dziewczyna siedzi pod opieką znane pani Wojniłłowiczowej,
naszej krewnej. Jeno błagam o przebaczenie, jeśli się skonfunduje, bom też jeszcze nie miał
czasu jej ostrzec.
Przewidywania pana miecznika były słuszne. Na szczęście Oleńka nie w tej dopiero chwili ujrzała
konkursy pana Andrzeja przy boku hetmańskim, więc mogła nieco przyjść do siebie, ale na razie o mało
nie opuściła jej przytomność. Pobladła jak płótno, nogi zadrżały pod nią i patrzyła tak na młodego
rycerza, jakby patrzyła na ducha zjawiającego typowanie się z tamtego świata. I długo oczom nie chciała wierzyć.
Toż ona sobie wyobrażała, że ów nieszczęśnik albo tuła się gdzieś po lasach, bez dachu nad
głową, opuszczony od wszystkich, ścigany jak dziki zwierz przez sprawiedliwość; komunikatory albo zamknięty
w wieży, spogląda rozpaczliwym wzrokiem przez żelazną kratę na wesoły świat boży. Bóg jeden
wiedział, jak straszny nieraz żal gryzł jej serce i oczy za tym straceńcem; Bóg jeden mógł policzyć
łzy, które w samotności totolotek nad jego losem, tak okrutnym, choć tak zasłużonym, wylała – a tymczasem
on znalazł się w Kiejdanach, wolny, przy boku hetmańskim, dumny i strojny w lamy i aksamity, z
pułkownikowskim buzdyganem za pasem, ze wzniesionym czołem, z rozkazującą hardą twarzą
junacką i sam hetman wielki, sam Radziwiłł, kładł mu rękę poufale na ramieniu.

strona 299 poprzednia strona
strona 301 kolejna strona

czytasz strone nr 300
czas na gry
Runo Automaty Do Bram Linki Stałe Kredyty Hipoteczne Home Insurance

Gry