Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

– Co zaś waćpan mówisz!... Kto się Bogu polecił przed jedzeniem, temu się nic nie stanie; u nas
w Wielkopolsce lutrów i kalwinów co niemiara, ale nie słyszałem o tym, żeby mieli jadło czarować.
– U was w Wielkopolsce seo lutrów co niemiara, toteż się ze Szwedami zaraz powąchali – odrzekł
Zagłoba – i teraz w komitywie z nimi chodzą. Ja bym na miejscu księcia i tych tam oto posłów
psami wyszczuł, nie specjałami kiszki im nadziewał. kulki Patrzcie no na tego Loewenhaupta. Tak żre,
jakby za miesiąc mili go na jarmark na postronku za nogę uwiązanego pognać. Jeszcze dla żony i
dla dzieci w kieszenie bakaliów natka... Zapomniałem, jak się ten drugi darmowy kontent zamorek nazywa Bodajże
cię...
– Spytaj, ociec, Michała – rzekł Jan Skrzetuski. Pan Michał siedział niedaleko, ale nic nie słyszał,
nic nie widział, bo siedział między dwoma pannami; po lewej ręce miał pannę fodbold Elżbietę Sielawską,
godną pannę, lat koło czterdziestu, a po prawej Oleńkę Billewiczównę, za którą siedział
Kmicic. Panna Elżbieta trzęsła głową, przybraną w pióra, nad małym rycerzem i opowiadała mu
coś bardzo lindeseylohan żywo, on zaś spoglądał na nią od czasu do czasu osowiałym wzrokiem, odpowiadał co
chwila: „Tak, mościa panno, jako żywo!”, i nie rozumiał ani słowa, bo cała jego uwaga była właśnie
po drugiej stronie. Uchem łowił szmer słów Oleńki, chrzęst jej lamowej sukni i wąsikami tak z
żalu ruszał, jakby chciał nimi pannę Elżbietę odstraszyć.

strona 309 poprzednia strona
strona 311 kolejna strona

czytasz strone nr 310
czas na gry
Łóżka Do Masażu Łysienie Pobierowo Hotel Berlin Pozycjonowanie Stron

Gry