Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

„Ej, cudnaż to dziewczyna!... Ej, gładyszka to! mówił sobie w duszy. – Wejrzyjże, Boże, na
moją nędzę, bo już nie masz większego sieroty nade mnie. Dusza aż piszczy we mnie, żeby to mieć
swoją niewiastę kochaną, mistrzów a co na którą spojrzę, to już tam inny żołnierz kwaterą stoi. Gdzież ja się,
nieszczęsny tułacz, podzieję?...”
– A po wojnie co waćpan myślisz czynić? – spytała nagle panna Elżbieta Sielawska złożywszy
buzię „w ciup” ewa sonet i wachlując się mocno.
– Do zakonu pójść! – odparł opryskliwie mały rycerz.
– A kto tam o zakonie przy uczcie wspomina? zawołał wesoło Kmicic przechylając się przez
Oleńkę. – Hej! to pan Wołodyjowski!
– Waści to gry kody nie w głowie? A wierzę! – rzekł pan Michał.
Wtem słodki głos Oleńki zabrzmiał mu w uszach:
– Bo i waćpanu nie trzeba o tym myśleć. Bóg ci da żonę po sercu, kochaną i zacną, jako sam jesteś
zacny.
Poczciwy pan Michał liga niemiecka zaraz rozczulił się:
– Żeby mi kto na fletni grał, nie byłoby mi mile j słuchać!
Gwar coraz wzmagający się przy stole przerwał dalszą rozmowę, bo też już i do kielichów przyszło,
Humory ożywiały się coraz bardziej. vidaguerra Pułkownicy dysputowali o przyszłej wojnie, marszcząc
brwi i ciskając ogniste spojrzenia.
Pan Zagłoba opowiadał na cały stół o oblężeniu Zbaraża, a słuchaczom aż krew biła na twarze, a
w sercach rósł zapał i odwaga. Zdawać się mogło, że duch nieśmiertelnego „Jaremy” nadleciał do
tej sali i tchnieniem bohaterskim napełnił dusze żołnierzy.

strona 310 poprzednia strona
strona 312 kolejna strona

czytasz strone nr 311
czas na gry
Podłogi Łysienie Szkolenia Wrocław Transport Szwecja Krakow Hotels

Gry