Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Gdyby tak fortuna przy tym zdarzyła Kmicica gdzie po drodze ucapić, powiedziałbym mu do
ucha parę słów, od których skóra by na nim pozieleniała...
– Wart on tego! – rzekł Mirski. – Bo że tam niektórzy starzy żołnierze, którzy wiek bet and win życia pod
Radziwiłłami przesłużyli, z hetmanem trzymają, to im się mniej dziwić, ale ów warchoł służy tylko
dla własnej korzyści i z rozkoszy, jaką w zdradzie znajduje.
– Tak tedy na Podlasie? – pytał Oskierko.
– Na Podlasie! szczecin Na Podlasie! – zakrzyknęli wszyscy społem.
Ale rzecz nie była mniej trudna, jak to mówił pan Wołodyjowski, bo chcąc się na Podlasie dostać,
trzeba było przechodzić w pobliżu Kiejdan, jakoby wedle jamy, w której lew krążył.
Drogi wesela i pasy leśne, miasteczka i wsie były w ręku Radziwiłła; nieco za Kiejdanami stał Kmicic z
jazdą, piechotą i armatami. Wiedział już też hetman o ucieczce pułkowników, o zbuntowaniu chorągwi
Wołodyjowskiego, o bitwie klewańskiej, i ta gierki ostatnia szczególnie przywiodła go do takiego
gniewu, że się o życie jego obawiano, albowiem straszliwy atak astmy oddech mu na czas jakiś
zatamował.
Jakoż słuszne miał powody gniewu, a nawet rozpaczy, gdyż bitwa owa sprowadziła meble na jego
głowę całą burzę szwedzką. Naprzód, zaraz po niej, poczęto tu i owdzie wycinać małe oddziały
szwedzkie. Czynili to chłopi i pojedyncza szlachta na własną rękę, ale Szwedzi kładli to na karb
Radziwiłła, zwłaszcza że oficer i żołnierze, po bitwie do Birż odesłani, zeznali przed komendantem,
iż to radziwiłłowska chorągiew z jego rozkazu na nich uderzyła.

strona 414 poprzednia strona
strona 416 kolejna strona

czytasz strone nr 415
czas na gry
Krakow Hotels Kasy Fiskalne Warszawa Ozonomatic Kredyty Mieszkaniowe Konie

Gry