Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Do
Szczuczyna samego nie chciał jednak pan Andrzej jechać, a to z tej okazji, że dowiedział się, iż
w mieście stoi kwaterą jedna chorągiew konfederacka, której pułkownikuje pan Wołodyjowski.
Widocznie pan Wołodyjowski betfair musiał iść mniej więcej tą samą drogą, którą jechał teraz Kmicic,
i zatrzymał się w Szczuczynie bądź dla krótkiego odpoczynku przed samą granicą podlaską,
bądź na czasowe kwatery, w których łatwiej musiało być o żywność znane nago dla ludzi i koni niż w mocno
już wypłukanym Podlasiu.
Ale pan Kmicic nie chciał napotkać teraz słynnego pułkownika, albowiem sądził, że nie mając
innych dowodów, prócz słów, nie zdoła go przekonać o swym nawróceniu schuhe i szczerości intencyj.
Wskutek tego w dwóch milach od Szczuczyna kazał skręcić w stronę Wąsoszy, ku zachodowi.
Co do listu, który miał dla pana Wołodyjowskiego, postanowił przesłać go przez pierwszą
pewną okazję.
Tymczasem, nie dojeżdżając Wąsoszy, zatrzymali się w przydrożnej karczmie, „Pokrzyk”
zwanej, i roztasowali się na nocleg, który obiecywał się być wygodny, bo w karczmie prócz
karczmarza Prusaka nie było nikogo z gości. piłka nożna Lecz zaledwie Kmicic z trzema Kiemliczami i Soroką
zasiedli do wieczerzy, gdy z zewnątrz dał się słyszeć hurkot kół i tętent koni.
Że słońce jeszcze nie zaszło, Kmicic wyszedł przed karczmę popatrzeć, kto przyjeżdża, bo
był ciekaw, czy nie jaki podjazd szwedzki, ale zamiast Szwedów ujrzał brykę, za nią dwa wozy i
ludzi zbrojnych około wozów.

strona 609 poprzednia strona
strona 611 kolejna strona

czytasz strone nr 610
czas na gry
Agencje Modelek Poesiaa Implanty Hotel Frankfurt Teksty Piosenek

Gry