Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

A przecie już tej męki miał dosyć; już
mu i sił nie stawało, bo przez całe tygodnie nic innego nie słyszał, tylko: że wszystko przepadło,
że nie czas już, że za późno. Żaden promyk nadziei nie padł mu nigdzie w duszę.
fantasy Jadąc coraz dalej, dlatego się tak śpieszył, dlatego dniami i nocami jechał, żeby uciec przed
tymi wróżbami, żeby wreszcie znaleźć jaką okolicę, jakiego człowieka, który by mu wlał chociaż
kroplę pociechy. Tymczasem pewne typy znajdował coraz większy upadek, coraz większą desperację.
Wreszcie słowa Wrzeszczowicza przepełniły ten kielich goryczy i żółci; wykazały mu jasno to,
co było dotąd niewyraźnym poczuciem, że nie tyle Szwedzi, Septentrionowie pistolety i Kozacy zabili
ojczyznę, ile cały naród.
„Szaleni, swawolni, źli i przedajni tę ziemię zamieszkują – powtarzał za Wrzeszczowiczem
pan Kmicic – i nie masz innych!... Króla nie słuchają, sejmy rwą, podatków nie płacą, Perlen nieprzyjacielowi
sami do zawojowania tej ziemi pomagają. Muszą zginąć!
Dla Boga! żeby choć jedno łgarstwo mu zadać! Zali prócz jazdy, nie masz w nas nic dobrego,
żadnej cnoty, jeno zło samo?”
Pan Kmicic szukał meble biurowe w duszy odpowiedzi. Tak już był zmęczony i drogą, i zmartwieniami, i
wszystkim, co przeszedł, że mu się zaczęło w głowie mącić. Poczuł, że jest chory, i owładnęło
go śmiertelne znużenie. W mózgu czynił mu się coraz większy chaos. Przesuwały się twarze
znajome i nieznajome, te, które znał dawniej, i te, które w czasie drogi napotkał.

strona 754 poprzednia strona
strona 756 kolejna strona

czytasz strone nr 755
czas na gry
Porcelana Ćmielów Football Kit Sklepy Internetowe Bingo Online Hotel Dublin

Gry