Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

– A pójdźcie no tu! – rzekł.
Swary ustały. Kiemlicze posunęli się żywo i dalej jechali szeregiem we czterech.
– A wiecie drogę do śląskiej granicy? – spytał pan Andrzej.
– Oj, oj! Matko Boska! wiemy, wiemy! dywany – rzekł stary.
– Szwedzkich oddziałów po drodze nie masz?
– Nie, bo wszyscy pod Częstochową stoją... Chybaby pojedynczych można napotkać, ale to
Boże daj!
Nastała chwila milczenia.
– To wyście u Kuklinowskiego nastolatki służyli? – spytał znów Kmicic.
– Tak jest, bośmy myśleli, że będąc w pobliżu, można się będzie świętym zakonnikom i waszej
miłości przysłużyć. Jakoż się zdarzyło... My przeciw fortecy nie służyli, niech nas Bóg broni!
modelki żołdu nie brali, chyba się coś przy Szwedach znalazło.
– Jak to przy Szwedach?
– Bo my chcieli choć i za murami Najświętszej Pannie służyć... więceśmy nocami koło obozu
jeździli, albo i we dnie, jak Pan Bóg dał, hiszpańska i jak się który Szwed pojedynczo popadł, to my go...
tego... Ucieczko grzesznych!... my go...
– Pralim! – dokończyli Kosma i Damian.
Kmicic uśmiechnął się.
– Dobrych Kuklinowski miał z was sług! – rzekł. – A shakira ! onże wiedział o tym?
– Były komisje, dochodzili... On wiedział i – złodziej! – kazał nam talara z głowy płacić. Inaczej
groził, że wyda... Taki zbój, ubogich ludzi krzywdził!... My też wiary dochowali waszej
miłości, bo to nie taka służba... Wasza miłość swoje jeszcze odda, a on po talarze z głowy, za
nasz trud, za naszą pracę.

strona 924 poprzednia strona
strona 926 kolejna strona

czytasz strone nr 925
czas na gry
Wydruk Wielkoformatowy Wczasy Rewal Pozycjonowanie Stron Tani Hosting Linki Tekstowe

Gry