Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

– Do jakiego zamachu? – zawołał zdumiony Kmicic.
– Doniósł nam – rzekł król – iż znalazł się taki, który mu się za sto czerwonych złotych ofiarował
porwać nas i żywego lub umarłego Szwedom dostawić.
Dreszcz maszyny losowe przeszedł całe zgromadzenie na te słowa królewskie, a pan Kmicic zaledwie zdołał
wyjąkać pytanie:
– Kto to był taki?... kto to był?...
– Niejaki Kmicic – odrzekł król.
Fala krwi uderzyła nagle panu Andrzejowi seriale telewizyjne do głowy, w oczach mu pociemniało, rękoma
schwycił za czuprynę i strasznym, obłąkanym głosem zakrzyknął:
– To łgarstwo! Książę Bogusław łże jak pies! Miłościwy królu, panie mój! nie wierz temu
zdrajcy, umyślnie typy on to uczynił, by wroga zhańbić, a ciebie przerazić, królu mój, panie!... to
zdrajca!... Kmicic by nie ważył się na to...
Tu nagle zakręcił się pan Andrzej na miejscu. Siły jego, sterane oblężeniem, podcięte wybuchem
bwin prochów w kolubrynie i męką zadaną przez Kuklinowskiego, opuściły go zupełnie – i runął
bez przytomności do nóg królewskich.
Podniesiono go i medyk królewski począł go cucić w przyległej izbie. Lecz w zgromadzeniu
titanpoker dygnitarzy nie umiano sobie wytłumaczyć, czemu słowa królewskie podobnie straszne uczyniły
na młodym szlachcicu wrażenie.
– Albo tak poczciwy, że sama abominacja z nóg go zwaliła, albo jaki tego Kmicica krewny –
rzekł pan kasztelan krakowski.
– Trzeba się będzie tego dopytać – odpowiedział kanclerz Koryciński.

strona 993 poprzednia strona
strona 995 kolejna strona

czytasz strone nr 994
czas na gry
Kredyty Hipoteczne Konie Wymiana Linków Football Kit Albergo Modena

Gry